On Candelaria



Ang paggamit sang kandela ukon kapawa nagahatag sa Liturhiya sang madamo nga mga simbolismo. Sang una nga siglo ang mga nahauna nga Kristyano nagpangalag-ag sa paggamit sang kandela ukon sulo tungod kay ginagamit man ini sang mga pagano sa pagtabog sang mga malain nga espiritu. Kon gina-usar gid man ini sa sini nga mga tinion, ini para lamang sa iya utilitarian nga tinutuyo – ang pagpasanag sang duog.

Nagsugod lamang sila gamit sang kandela ukon sulo sa Liturhiya sa ikap-at nga siglo. Bahin ini sang ginatawag nga mga imperial accretions ukon mga kustombre nga sadto anay ginahatag sa matag-as nga mga opisyales sang Roma nga ginhatag man sa mga opisyales sang Simbahan.

Gani nagsugod ang pag-usar sini sa pagpadungog sa mga Obispo kag mga kaparian paagi sa pagdala sang nasindihan nga kandela ukon sulo sa prosesyon sa ila pagsulod ukon pagguwa sa simbahan. Sang ulihi gingamit man ini para sa mga Ritwal sang Pagpangamuyo kag mga debosyon sang tumuluo kag ginhatagan sing importansya ang iya simbolismo bilang Kapawa ni Kristo. Nangin obligasyon lamang ang pag-usar sang mga kandela sa Liturhiya (ilabi na gid sa altar kag sa mga prosesyon) sang ika-17 nga siglo.

Timaan kag Kahulugan

Simbolo ni Kristo – Ang siga sang kandela nagasimbolo kay Kristo. Ginatawag ini Lumen Christi, ang kapawa ni Kristo, kay sa pagkamatuod si Kristo amo ang Kapawa sang Kalibutan.   Ini nga simbolismo makita sing hayag ilabi na gid sa Liturhiya sang Bihilya sang Paskwa sa diin ginasindihan ang Siryo Paskwal (Kandela sang Paskwa) nga amo ang pinakasagrado nga kandela kon sa diin ang tanan nga mga sahi sini nagakuha sang ila kahulugan kag kapuslanan. Sa Pagbantala sang Paskwa (Exsultet) sa diin ginapadunggan ang Siryo Paskwal, ang selebrante nagasiling: “Ang kandela nga nakonsagrahan magpadayon sing walay untat sa pagtabog sang kadulom sang kagab-ihon . . . nagatabog sang malaut nga mga buhat, nagatinlo sang mga sala, naga-uli sang grasya sa mga nahulog sa sala kag sang kalipay sa mga nagakasakit, nagadula sang pagdumot, nagapatubo sang paghinangpanay kag nagasumpong sang mga bugalon.”

Subong man si Kristo, suno kay Propeta Simeon, amo ang kapawa nga igapahayag sa mga Gentil. Amo ini ang ginhalinan sang mga perdon nga ginabendisyunan sa Piesta sang Candelaria ukon ang Piesta sang Paghalad sa Ginoo. Sa sini nga Misa ginabendisyunan ang mga kandela sa pagsugod sang misa sa pagpadungog kay Kristo Jesus nga aton manluluwas nga nagahatag sing kasanag sa aton kag nagadala sang kaluwasan sa tanan nga katawohan.


We cannot continue on with our journey as pilgrims without looking at Mary, the first pilgrim, “for she is like a mirror in which the mighty works of God are reflected.” Her maternal pilgrimage started at the Annunciation, a pilgrimage that would lead her to Calvary at the foot of the cross and unto the Upper Room where she prayed with the Apostles waiting for the Paraclete. In her pilgrimage of faith not everything would be made clear to her at once, but like Abraham she remained as one “who believed, hoping against hope.”

But then “she kept all these things pondering them in her heart.” Thus, from Nazareth to the cross, Mary continued to listen to the ways of God, remembering them and meditating on them in her heart , making it possible for her to understand God’ s plan for her and for all humanity.

Mary’s faith is the faith of a pilgrim – a faith whose main quality is her attentiveness to the ways of the Spirit in her life. She possesses the ability to interpret her life weaving through the Father’ s eternal pl an. And for these, she precedes us in our pilgrimage to the Father and we look to her as Model and Mother. Of the many images of Mary this synod proposes special honor and reverence to the image of Our Lady of Candles. Here she presents to us Christ the Lord, the Light of the World, further symbolized by the lighted candle she is holding – an anticipation of that time when, through the cross, we will reach light that knows no setting. In this image she is significantly presented to us as the odigitria of the early church, as one who shows us the way. (III Synod Jaro p.105)


According to Ivo of Chartres, the wax, which is formed from the juice of flowers by the bee, always considered as the emblem of virginity, signifies the virginal flesh of the Divine Infant, who diminished not, either by His conception or His birth, the spotless purity of His Blessed Mother. The same holy bishop would have us see, in the flame of our Candle, a symbol of Jesus who came to enlighten our darkness.

St. Anselm, Archbishop of Canterbury, speaking on the same mystery, bids us consider three things in the blessed Candle: the wax, the wick, and the flame. The wax, he says, which is the production of the virginal bee, is the Flesh of our Lord; the wick, which is within, is His Soul; the flame, which burns on top, is His divinity.